e-Podatki

Urząd może wezwać podatnika pisemnie, telefonicznie albo e-mailem. 2007-07-10


Wezwanie do urzędu oznacza najczęściej konieczność osobistej wizyty. Jeśli się do niego nie zastosujemy, grozi nam kara porządkowa. Na wezwanie urzędu musimy udzielić wyjaśnień, złożyć zeznanie lub wykonać inną czynność związaną z przeprowadzaniem dowodów w postępowaniu podatkowym.

(…) Przepisy o wezwaniach zamieszczone są w rozdziale 6 działu IV ordynacji podatkowej. Obowiązują one nie tylko w postępowaniu podatkowym. Mają też zastosowanie do czynności sprawdzających, wydawania zaświadczeń oraz kontroli podatkowej. Chociaż bezpośrednio o obowiązku udzielania wyjaśnień w trakcie kontroli mówi art. 287 § 3 ordynacji podatkowej, a w trakcie czynności sprawdzających - art. 274 i 274a. (…)

(…) Wezwanie do osobistego stawiennictwa jest swego rodzaju wyjątkiem od zasady załatwiania spraw podatkowych w formie pisemnej. Dlatego zasadniczo urząd nie powinien tego robić, jeżeli jest możliwość złożenia dokumentów czy wyjaśnień na piśmie. Wówczas powinien pouczyć podatnika o takiej możliwości. Jeśli nie ma wyraźnego wezwania do osobistego stawiennictwa, oznacza to, że sposób wykonania obowiązku, np. złożenia wyjaśnień (osobiście, ustnie czy na piśmie), urząd pozostawił podatnikowi. (…)

(…) Kiedy urząd może wezwać podatnika? Jak mówi art. 155 § 1 ordynacji podatkowej, "jeśli jest to niezbędne do wyjaśniania stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy". Organ podatkowy nie powinien więc domagać się osobistego stawiennictwa w celu dostarczenia danych, które są dla niego dostępne na podstawie deklaracji i zeznań podatkowych (PIT, VAT itd.). (…)

(…) Ponieważ w niektórych sytuacjach osobista wizyta w urzędzie mogłaby być uciążliwa, przepisy wprowadzają pewne ograniczenia. Przede wszystkim, jeśli osoba wezwana nie może stawić się z powodu choroby, kalectwa lub innej ważnej przyczyny, organ podatkowy może przyjąć od niej wyjaśnienia czy zeznania w miejscu jej pobytu. W ordynacji podatkowej nie zdefiniowano, czym jest "inna ważna przyczyna", a zatem to urząd ocenia, czy faktycznie ma miejsce. (…)

(…) Co do zasady wezwanie do osobistego stawiennictwa powinno być pisemne i doręczone za pokwitowaniem. Art. 159 ordynacji podatkowej szczegółowo wskazuje, jakie informacje muszą się w nim znaleźć. Podstawowe to oczywiście nazwa i adres urzędu oraz imię i nazwisko osoby wzywanej. Wezwanie musi też wskazywać, w jakiej sprawie i w jakim charakterze (np. strony, świadka) oraz w jakim celu (np. złożenia wyjaśnień lub zeznań) adresat jest wzywany, a także czy ma się stawić osobiście lub przez pełnomocnika, czy też może załatwić sprawę na piśmie. Oczywiście niezbędnym elementem wezwania jest wskazanie terminu, w którym żądanie przedstawicieli fiskusa ma być spełnione, albo wskazanie dnia, godziny i miejsca zgłoszenia się podatnika (lub jego pełnomocnika). Urząd musi też poinformować wezwanego o skutkach absencji.

Wezwanie musi być koniecznie podpisane przez pracownika organu podatkowego, z podaniem jego imienia, nazwiska i stanowiska służbowego.

Brak w wezwaniu którejś z wymienionych informacji powoduje, że jest ono wadliwe. Jeśli np. nie podano w nim, w jakim charakterze podatnik jest wzywany, nie musi się do niego stosować. (…)

(…) Wezwanie nie musi mieć formy pisemnej w dwóch sytuacjach:
- w sprawach uzasadnionych ważnym interesem adresata lub
- gdy wymaga tego stan sprawy.

Wówczas można wezwać podatnika telefonicznie, telegraficznie lub przy użyciu innych środków łączności. Tych ostatnich bliżej się nie określa, ale może to być np. poczta elektroniczna. Także wtedy, gdy wezwanie nie ma tradycyjnej, pisemnej formy, musi zawierać wskazane wyżej informacje.

Wezwanie jest skuteczne, jeśli nie ma wątpliwości, że dotarło do adresata we właściwej treści i w odpowiednim terminie. (…)
(źródło: Rzeczpospolita)